|
Su tempus |
S'ISCHIGLIA -1997
Su tempus
Nosus seus su celu chen"e fini,
is planetas de su soli infogau,
is istellas chi luxint in su firmamentu;
nosus seus su tempus.
Nosus seus is mundus,
seus sa terra, sa luna,
is montis, is fruminis, is maris;
nosus seus su tempus.
Nosus seus is animalis,
is froris, s'erba de sa campagna,
su traballu, s'arriri, su prangi,
su nasci, su sunfridi, su morri;
nosus seus su tempus.
Nosus seus sa materia
chi intendit, chi s'interrogat,
chi misurat po cumprendi,
chi si trasformat po acabai;
nosus seus su tempus.
Nosus seus s'anima sensibili de
s'universu,
sa menti sperta de s'estremau,
su pensamentu chi circat is leis eternas,
chi is misterius de sa vida scrucullada;
seus s'umanidade chi sperada;
nosus seus su tempus.
Candu po sempiri su creau finit
e si cunfundit cun su nudda eternu,
e su spiritu s' arretirat in Deus:
non c'est prus soli,
non c'est prus terra,
non c'est prus tempus.
Giampaolo Caria